Ontspanning en healing in Utrecht en op (festival)lokatie

Over Liefde: de energie en de emotie

| Geen reacties

Het afgelopen half jaar ben ik nogal onzachtzinnig-maar-wonderlijk met m’n neus op een keihard feit gedrukt: Liefde Is. Punt. Liefde Is en al het andere hebben wij er omheen verzonnen. Nou ja, als ik er dan toch iets van mag maken: Liefde is Energie. Een heel hoge, als in: van hoge trilling, frequentie. Hoe hoger iets trilt, hoe lichter het wordt, letterlijk en figuurlijk. En ik heb van horen zeggen dat Liefde zo hoog trilt dat het sneller is dan het licht. Maar dat terzijde.

Ik ben met een voorzichtige teen in de bruisende energiestroom die liefde is gaan staan. En toen heeft iemand mij er gewoon ingeduwd. Hop, zwemmen! Het onderzoek is nog gaande, maar er gaan ernstige verdenkingen richting mijn Hoger Zelf, die vakkundig gebruik heeft gemaakt van mijn wens om helemaal mijn hart te volgen.

Nou, daar was ik mooi klaar mee, want het heeft mijn hele leven op zijn kop gezet. Echt, 180 graden om. Het heerlijk warme bad waar ik al jaren in lag te weken werd gewoon in één keer omgegooid en ik verdween met het badwater door een… tja, soort afvoerputje. En met mij werd er nogal wat afgevoerd: overtuigingen, angsten, afhankelijkheid, gemakzucht, onverschilligheid, sleur… er zat nogal wat lading in dat badwater!

Aan de andere kant van het putje was het Grote Niets. Het voelde alsof ik viel, maar nooit ergens landde. Ik bleef maar vallen. Gaandeweg verdween dus ook maar de angst om te vallen. Hier was niks te vallen, hier waren alleen maar oneindig veel mogelijkheden! Ik moest als de sodemieter gaan creëren! Een leeg vel, een schone lei en werk aan de winkel, want ik had zo ongeveer van de een op de andere dag geen huis en geen inkomen. En al dat grenzeloze zweven in de eindeloze ruimte van liefde is mooi enzo, maar ik zit toevallig ook nog gewoon hier op aarde, waar mensen geld moeten verdienen om een dak boven hun hoofd te hebben. Ik kon niets anders doen dan Vertrouwen en Loslaten, de grote kernwoorden van de 2e helft van 2013. Vertrouwen dat er een huis en genoeg geld om dat te kunnen betalen naar me onderweg waren, en alle krampachtige angsten daaromheen Loslaten.

En zo geschiedde. Lang leve de Law of Attraction. Want ik had binnen een maand (wat is tijd trouwens rekbaar in dit soort situaties, maar dat is stof voor een andere keer) mijn eigen stekkie, met een lieve huurbaas die mij op mijn grijsblauwe ogen geloofde en erop vertrouwde dat ik de huur kon betalen, ook al kon ik hem niet de verplichte loonstroken overleggen. Hij Vertrouwde ook, wat een zegen! Geld kwam ook, in de vorm van freelance-opdrachten bij tv, waar ik  ruim 10 jaar gewerkt had en nu zo mocht inschuiven. Hoera! Een mooi staaltje synchroniciteit: alles kwam perfect op tijd samen.

En zo ben ik 2014 ingerold. Met een heerlijk huisje waar ik me meteen thuis voelde, genoeg geld om me geen zorgen te hoeven maken en toch nog tonnen aan vrije tijd om mensen te behandelen, te leren, te lezen, te ontspannen, me gelukkig te voelen. Perfect, niks meer aan doen. Maar ja, er moet ook nog een en ander verwerkt worden op het gebied van liefde. Dat is niet altijd leuk. Sterker, dat is af en toe met grote halen blèren vanuit mijn tenen. Dat moet, dat hoort erbij, dat is goed. Dat is emotie en dat moet geuit worden, anders krijg je er maar last van.

Screen shot 2014-02-16 at 21.34.12Ik las laatst ergens over het verschil tussen Liefde: de emotie en Liefde: de energie. Ik weet helaas niet meer waar, maar het resoneerde enorm met mij. Ik dacht: ja, dit is het! Er is dus zoiets als een emotie die liefde heet en op basis van die emotie zijn veel relaties gebouwd, denk ik. Maar ik heb dus intussen aan den van de weeromstuit behoorlijk afgevallen lijve ondervonden dat er ook een andere vorm van liefde is. Een bruisende razendsnelle stroom levengevende energie die, als je er eenmaal in bent beland, al het emotionele geneuzel waar we zo in vast kunnen zitten laat verschrompelen tot een peulenschil. Die je wensen en gedachten soms schrikbarend snel laat manifesteren, die je wonderen laat meemaken. Die vorm heeft alles te maken met je hart. Zodra ik besloot mijn hart te gaan volgen, het alle vertrouwen en mijn zegen gaf, zodra ik dus dacht: ‘Vooruit, neus dicht en springen, kijken wat er gebeurt’, werd ik in no time dat Grote Niets ingeslingerd. In daar waar Liefde gewoon Is. Waar het de basis van alles is (ik snap ineens de kreet ‘God is Liefde’, bij deze: ik geloof in Liefde). Waar angst dus niet meer regeert. Want dat is ook iets: Angst kan zich als een wolf in schaapskleren ook mooi voordoen als liefde. Dat je denkt dat je leuke liefde hebt met z’n tweeën, maar dat dat wat je bindt, vooral de angst is om de ander (en dat wat je samen hebt opgebouwd) te verliezen. En misschien is dat wel die emotie. Als je daar in zit, ben je niet vrij. Echte liefde is (tromgeroffel…) vanuit vrijheid en vertrouwen samen stromen in Liefde, de energie. Of beter gezegd: de staat van zijn. Want dat is het. Anders lijkt het weer zo’n ding wat buiten jezelf te zoeken is, maar daar ga je het niet vinden. Alles zit in jezelf.

Zo. Dat klinkt lekker… eh… zweverig. Maar ja, dit is hoe ik het ervaar. Wie oren heeft, die hore, misschien resoneert het met je. Trouwens, de energie waarmee ik werk tijdens healings is ook rechtstreeks afkomstig uit die bron. Dat weet ik omdat ik dat voel. En als je er voor openstaat kun je dat ook voelen tijdens een behandeling. Het is bruisend, licht, tintelend en het voelt heerlijk. Het voelt als thuiskomen, als de kern van wie je bent. Het kan je tot in je diepste diepten zacht aanraken en laat je steeds meer naar je Zelf toegroeien.

Ach, ik kan nog 100 jaar op feeërieke toon doorschrijven, maar het is ook gewoon bedtijd. Dit bericht zat alleen al weken in mijn hoofd en móest er nu gewoon even uit. Dus. Liefde Is, mensen, Liefde Is. Kauw daar maar even op 😉

 

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


een × = 4