Ontspanning en healing in Utrecht en op (festival)lokatie

En toen ging de handrem op de rollercoaster…

| Geen reacties

… Met als gevolg dat ik de ruimte in werd geslingerd.

In mijn vorige blog schreef ik dat juli en augustus een nogal bumpy ride waren. Ik had nooit kunnen denken dat ik mijn volgende bericht zou schrijven vanuit een nieuw huis, in een nieuw leven. We zijn nog geen 3 maanden verder en in de tussentijd is mijn hele leven op zijn kop gezet. Of beter gezegd: heb ik mijn hele leven op zijn kop gezet. Want dingen overkomen je niet zomaar. Mij in ieder geval niet! Ik heb dit zelf gecreĆ«erd. Relatie uit, huis uit, nieuw huis zoeken, extra inkomen genereren… ik heb tussen half september en nu in survival mode geleefd. Gaan, gaan, gaan… doen, doen, doen. Het stof daalt nu langzaam neer (letterlijk, even op mijn boodschappenlijstje zetten dat ik een plumeau nodig heb) en ik voel eindelijk weer wat ruimte en tijd om gewoon te ZIJN.

In dat Zijn voel ik een enorme rust, een Weten dat dit helemaal goed is zoals het is. Ik zweef in een enorme soep met niks maar met alle mogelijkheden, zo voelt het. Het is tijd voor introspectie, tijd om te kijken wat er nog aan oud zeer zit, en dat voor eens en voor altijd los te laten en op te lossen. Tijd voor groei ook. En blijkbaar gaat dat vanuit deze nieuwe situatie, waarin ik helemaal los ben van alles en iedereen, het beste.

Ik krijg van alle kanten ‘tekens’ dat ik op de goede weg zit, dat dit helemaal klopt met mijn pad, met waar ik naartoe wil. Boeken trekken mijn aandacht, ik kom artikelen tegen op internet die ik precies op dat moment nodig heb om te lezen… Er komen mensen in mijn leven die me weer compleet nieuwe dingen leren, die passen bij de essentie van wie ik ben… En ik vind het allemaal prachtig. Ja, er is nogal wat gebeurd, en ik ben af en toe helemaal gaar, verdrietig, boos… Maar ik voel dat dit goed is. Het is een Weten. Dit is nodig om me te laten groeien tot wie ik in wezen ben: Marije op haar puurst, krachtigst, goddelijkst. Af en toe voel ik dat er al doorheen sijpelen. En dan golf ik weer even terug naar iets wat je ‘ellendigheid’ zou kunnen noemen. Maar ik ervaar het als een golf, waar ik gewoon bovenop blijf zitten. Soms sla ik even om, maar ik werk mezelf als een ervaren kayaker weer rechtop. En ik geef mezelf wat ik op dat moment nodig heb. Slaap, thee, healing, extra vitamines, een boek, contact (of juist even niet)… Ik stroom vanzelf weer een keer de andere kant op. Zolang ik bovenop de golf blijf zitten, is er eigenlijk helemaal niets aan de hand. Zodra ik kopje onder ga, en me laat meesleuren door emoties (van mezelf of van anderen), dan wordt het moeilijker om mezelf weer in balans te krijgen.Het is een fase, een natuurlijke beweging. Zie het plaatje hieronder. Fase dus.

 

Zo. En dan ga ik nu toegeven aan de behoefte om een middagslaapje te doen!

 

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


9 − = drie